انتحار

  یک نفر نامش انتحار

در صندلی ام نشسته ، می خندد.

...

                                              

و فنجانم در دستانش خشک شده است..

نه!

حیف از تلخکامی هایم  نیست؟

نه!

 

بی امید دوست خواهم داشت...

-شاید هم امید  ، همین است-

از خاکسترم به پا خواهم خواست

          ......

یک نفر نامش بهار

در صندلی ام نشسته می خندد...

                                                                    

                               برگردان ناقصی از شعر "انتحار" نوشته نادر ازهری

                                  (کتاب : بو منم چیرکینلرین بویوگو)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1